ني هفت بند يكي از سازهاي سنتي موسيقي اصيل ايران است . ساختمان آن تثبيت شده است و روي آن پنج سوراخ و پشت آن يك سوراخ قرار دارد.
اين ساز را با دندان مي نوازند ، بدين ترتيب كه سر(ني) را در دهان بين دندانها (معمولا پيشين ) قرار داده و هوا را بدون واسطه به داخل ني ميدمند. براي دميدن در ني بايد نفسي كه در داخل شش ها اندوخته مي كنيم استفاده شود.
به دو طريق مي توان به كمك زبان صدا ايجاد كرد: يا زبان پشت رديف دندانهاي فك پايين قرار گرفته و به اصطلاح شكم زبان به لبه تيز ني تكيه پيدا مي كند ، و يا نوك زبان روي لبه تيز دهانه ني قرار گرفته و با دميدن بطور مرتب به لبه تيز ني ، صدا ايجاد مي شود .حركت لب بالا براي ويبراسيون دادن روي صداهاست.
طرز انگشت گذاري – اگر انگشت ها را از انگشت كوچك شماره گذاري كنيم و انگشت كوچك شماره يك باشد ، سوراخ هاي ني را به ترتيب از پايين به وسيله دست چپ بدين ترتيب انگشت گذاري مي كنيم. انگشت اول آزاد انگشت دوم روي سوراخ اول ، انگشت سوم بين دو سوراخ اول و دوم كه حكم تكيه گاه را دارد، انگشت چهارم روي سوراخ دوم ، انگشت پنجم (شست) پشت ني به حالت تكيه بر ني قرار مي گيرد.
همچنين انگشت اول دست راست آزاد است ، دوم روي سوراخ سوم ، انگشت سوم روي سوراخ چهارم ، انگشت چهارم روي سوراخ پنجم ، و سوراخ پشت كه ششمين سوراخ است به وسيله انگشت پنجم يا شست مسدود مي شود . بعضي از نوازندگان بر حسب عادت دست راست را پايين گذاشته و دست چپ را بالا قرار مي دهند.
